حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هشتاد و هشتم :
دامون متفکر نگاه به جاده داد و مسخره پرسید: یعنی راستی راستی عمو شدم؟!
وصال کمی خیره اش شد و نچ نچ گویان گفت: ما کجا بهر تفأل تو کجا! بله آقا... عمو شدی. لطف کن دم یه داروخونه نگه دار.
دامون نیشخند زد. وصال در داروخونه با توضیح کوتاهی داروی مورد نیاز را خرید. باقی مسیر، سکوت اتاقک ماشین را موسیقی بی کلام و نوای روح نواز ویولن شکست.
در حال گذشتن از برابر عمارت جمشید، نگاهش گذرا سوی پÙ

لطفا صبر کنید...

هدی
0بی نظیر بی صبرانه منتظر پارت بعدی هستم