اقیانوس سیاه به قلم ملیکا کاظمی
پارت نود و نهم :
آوین لبخند محوی میزند، تلخ و کوتاه. به نظر می رسد حال ناتاشا کمی بهتر شده. نفس عمیقی میکشد و با نیشخندی تلخ زمزمه میکند: «همهجا وقتی با پدرم باشه، مثل زندونه.»
نگاهشان گره میخورد. برای اولینبار در آن شب تاریک، چیزی شبیه همدلی میانشان میجوشد. ناتاشا جلو میآید، روی لبهی تخت مینشیند. لباسش هنوز خیس است، صدای قطرهها از گوشهی آستین روی کف چوبی میچکد. آوین گمان می کند ن
لطفا صبر کنید...

نفس
0ممنون ملیکا جون خسته نباشی پارت های. هیجانی و زیبای بود