پارت صد و هشتاد و هفتم :

_ صبر کن خانم! مگه با شما نیستم؟! کجا سرت انداختی پایین و می ری تو خونۀ
مردم؟! عجب غلطی کردم گفتم خونۀ وحید خان اینه! آهای خانم؟!
پروا نفس‌زنان و ملتهب در چند قدمی سفرۀ عقد که پیش چشمان وصال زیبایی نداشت ایستاد. نگاهش از دامیار با کینه و رشک به نگاه غریب و غم‌دار وصال رفت و مجدد سمت دامیار مات و منگ برگشت: بهت اجازه نمی دم باهام مثل عروسک بازی کنی و حالا که دلتو زدم بندازیم دور!

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۵۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️