حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هشتاد و هفتم :
_ صبر کن خانم! مگه با شما نیستم؟! کجا سرت انداختی پایین و می ری تو خونۀ
مردم؟! عجب غلطی کردم گفتم خونۀ وحید خان اینه! آهای خانم؟!
پروا نفسزنان و ملتهب در چند قدمی سفرۀ عقد که پیش چشمان وصال زیبایی نداشت ایستاد. نگاهش از دامیار با کینه و رشک به نگاه غریب و غمدار وصال رفت و مجدد سمت دامیار مات و منگ برگشت: بهت اجازه نمی دم باهام مثل عروسک بازی کنی و حالا که دلتو زدم بندازیم دور!
لطفا صبر کنید...
