اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت سی و یک :
منوچهر خان با قدمهای آرام از پلهها پایین آمد. اخمهایش درهم بود و جوری در افکار آشفتهاش غرق بود که گویی در جهان دیگری سیر میکرد.
شاهرخ با دیدن او سریعا نزدیکش شد و کنارش ایستاد:
- آقاجون حالتون خوبه؟
- خوبم، خوبم.
روی نزدیکترین صندلی نشست و نفسش را بیرون داد. سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و چشمهایش را بست.
شاهرخ روی صندلیِ روبهروی او نشست و گفت:
- به هر ح
لطفا صبر کنید...
