خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و چهارم :
***
از پلکزدنهای سنگین آخرین بیمار، که بوی غلیظ یُد و الکل، مثل نفس آخر در هوای مطب میچرخید، تا چرخاندن بیحوصلۀ کلید در قفل درِ خانه، فاصلهای نبود جز خیابانهایی که زیر نور مردۀ غروب، به راهروی بیانتهای یک بیمارستان دولتی شبیه بودند. گاهی عبور یک اتوبوس شرکت واحد، با غرش موتور و بوی روغن سوخته، این سکوت روکششده را میشکافت. صدای یک دورهگرد، که واژۀ آخرش را روی هوا میک
لطفا صبر کنید...
