خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و پنجم :
***
سقف بلند تالار وحدت با چلچراغهای شیشهتراش خوردهاش مثل ظرفهای عسلپریده نور را با تأنّی میریخت روی سر جمعیت. چلچراغها در چشم بیننده نمیدرخشید؛ میسوخت. شعلۀ بیحرارت و بیپناهی که خودش هم نمیدانست برای نور دادن زاده شده یا برای پیر کردن.
بوی ادکلنهای فرنگی ژیوانشی، آراف و کمی هم موسیو روسو زیر بینیام میزد. این بوها همیشه مرا برمیگرداند به مردان جوانی که
لطفا صبر کنید...
