اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت بیست و نهم :
ساعت از نیمه شب گذشته بود. با انگشتان ظریف و کم جانش صفحات آخر کتاب را ورق زد. چشم‌هایش به زور باز بود و معده‌اش از گرسنگی می‌سوخت. خیل عظیم برنج‌های پاک نشده مانند آینه دق روبه‌رویش بودند و هنوز به آن‌ها دست نزده بود چون تمام کردن کتاب‌ها اولویت داشت.
تنها چیزی که می‌توانست او را به ادامه این روند دشوار ترغیب کند، امید به این بود که امیر ارسلان دلش به رحم بیاید و برای نوبت بعدی ب
لطفا صبر کنید...
مبینا
0نههههههههههههههه