خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و دوم :
***
شب را تا آخر قورت داده بودم بیآنکه حتی قطرهای خواب از گلویم پایین برود. پلههای سکوت را از غروب دانهبهدانه آمده بودم پایین و حالا بیآنکه به بستر خستگی رسیده باشم، در پگاه طهران ایستاده بودم. شهری که در این ساعت بوی خاک تازه آبیاریشده و دود خفیف دودکشها روی هم سوار میشدند؛ مثل کرسی قدیمی که هم گرمای زغال داشت، هم بوی نمِ پتو.
چراغبرقهای خاموش خیابان حالا فقط باÙ
لطفا صبر کنید...
