خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و یک :
لب فروبسته‌اش باز شد و در میان هق‌هق لب زد:
- عقدم کن.
مبهوت نگاهش کردم. آن سیلی که روز اول به صورتم نواخته بود منافات داشت با رخشایی که التماسم می‌کرد محرمش کنم. کاش التماسش از عشق بود؛ نه از ترس کوهیار.
- هیس! آروم باش رخشا. هنوز که چیزی نشده دختر. می‌شه جلوی این اتفاقو گرفت.
گوشش اما نمی‌شنید؛ فقط بی‌محابا کنار گوشم جیغ می‌کشید و به قفسۀ سینه‌ام می‌کوبید.
- همین الا
لطفا صبر کنید...
