پارت صد و چهل و هفتم :
مقابل ساختمان بزرگ و مجللی ماشین نگه می‌دارد. آرش با بی میلی پیاده می‌شود. من و داوین نگاهی به یکدیگر می‌اندازیم. هردو متوجه شده‌ایم که حال آرش خوب نیست. البته حال منم تعریف چندانی ندارد.
- پیاده شو تا ببینم میشه سریع کار رو تموم کرد. فکر نکنی من خرافاتی‌ام اما بدجور دلشوره دارم.
دلشوره‌ی داوین به من هم منتقل می‌شود. لبخندی می‌زنم و می‌گویم:
- چطور میشه تو
لطفا صبر کنید...
