پارت صد و چهل و پنجم :
در طی مسیر سکوت را انتخاب میکنم و تا خود اردبیل حرفی نمیزنم. درخواست داوین مبنی به رفتن به شورابیل را رد میکنم و یک راست به اتاقی که از قبل برایم رزرو شده است، پناه میبرم.
روی تخت دراز میکشم. این دفعه هم مانند دفعهی قبل چیزی از مسیر راه نمیفهمم. دستم را روی قلبم میگذارم اما هرچه تلاش میکنم صدای مادر در ذهنم اکو نمیشود. بعد این همه سال فقط خاطرات و حسرت برایم باق
لطفا صبر کنید...
