پارت صد و چهل و چهارم :
سوار ماشین میشوم و سرم را گوشهی پنجره تکیه میدهم. کاش پاک کنی وجود داشت تا خاطرات آن سفر را در ذهنم پاک میکرد. آن وقت من میتوانستم به این سفر به دید یک تفریح برای خودم و کمک به داوین نگاه کنم. الان در پیش داوین این طور ماتم زده نبودم و حتی مانند بقیه دخترها از اینکه داوین تا این اندازه حواسش به من است، خوشحال میشدم. شیشه صورتم را لمس میکند و قطره اشکی بین صورت و شیشه سعی دارد
لطفا صبر کنید...
