پارت صد و چهل و سوم :
داوین که دستش را روی شالم می‌گذارد و آن را تکان می‌دهد، مانند برق گرفته‌ها از جا می‌پرم.
- ببخشید هر چی صدات کردم، جواب ندادی. چی شده؟
دم دستی‌ترین و مسخره‌ترین دلیل ممکن را بر زبان جاری می‌کنم.
- یکم خسته‌ام. دیشب که نخوابیدم و از صبح هم...
کمی مکث می‌کنم و داوین با نگاهی که در آن فریاد می‌زند که او را خر فرض نکنم، می‌گوید:
- آدم وقتی نمی
لطفا صبر کنید...
