خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و ششم :
***
نور هنوز زرد و خسته روی صورت پسر افتاده و ردّ بخیههایش کمی ورم کرده بود.
پتو را تا زیر چانهاش بالا کشیده بودم. میترسیدم سرمای خونی که از تنش رفته بود، دردش را بیشتر کند. کنار تختش نشستم؛ نفسهای آرامش بیشتری گرفته بود. نبضش زیر دو انگشتم تند میزد و خونش مثل همیشه در رگ پمپاژ میشد.
لیوان را بیحواس پر کردم و مقابل لبهای خشکش گرفتم بیآنکه حواسم به رسوبهای ته کتری
لطفا صبر کنید...
