خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و پنجم :
***
طِهران را به لحن گم‌گشته‌اش دوست داشتم. کوچه‌هایی که مثل رگ‌های بادکردۀ دست هر شب از هجوم واژه و واقعه پر بود.
فضای شب سنگین بود از دود و بوق و هیاهو. زوزۀ ریلی که از اوراق‌چی راه‌آهن رد می‌شد و آگهی رنگ‌پریدۀ کاباره عجیب توی ذوقم می‌زد. نگاهم را سمت کلماتش دوختم که با خطی فانتزی حروف را به انگلیسی نگاشته بودند و ریسه‌ای قرمز زیر نور مهتابی و لامپ زرد خیابان روشن و خاموش می
لطفا صبر کنید...
