خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و چهارم :
نهم دفتر
آخرین هوای رودبار، خنک و سنگین مثل دستی بود که بازویم را گرفته باشد. نوک بینی‌ام از شبنم صبحی که هنوز بخاری از گونۀ کوه‌ها برنخاسته بود، خیس و نمور بود. عطر باغ زیتون در پس بوی نم کشیدۀ آسفالت پشتم را می‌لرزاند. دستمالی که تاجی دیشب گوشۀ بقچه‌ام گذاشت، هنوز از دستم نیفتاده.
این سفر برخلاف سفر قبلی پر بود از حس خوشایند. دیگر نیازی نبود دل بکنم از رخشا و دل ببندم به وصلت ا
لطفا صبر کنید...
