خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و سوم :
موهایش را پشت گوش زد و باز پارچه را روی صورتم کشید و من نفهمیدم کی غرق شدم در سردی آبی که مهر او گرمش کرده بود.
- من بیتقصیر بودم توی جریان...
چقدر دست میکشید از کار وقتی میدانست محتاج بندبندِ تیمارگری اویم.
- من ورنا رو طهران گذاشتم رخشا. گذاشتمش پیش مهران. پیش پدر بچهش.
دستش که از گوشۀ لبم سر خورد و پایین افتاد، چشم باز کردم. آبدهان فروبرد و نگاهش را ناباور به صورتم دÙ
لطفا صبر کنید...
