زمزمه در شب (جلد دوم) به قلم زهرا باقری

پارت یک :

وسط پُک زدن به پنجمین نخ سیگار بودم که دو تا تق آروم خورد به در. برخلاف چهارماه گذشته بدون اینکه دستپاچه بشم و بخوام جایی رو واسه خاموش کردن و قایم کردن سیگارم پیدا کنم، خیلی آروم گفتم:
- بفرما.
همونطور که انتظار داشتم این مهدی بود که بلافاصله در اتاقمو باز کرد و وارد شد. همین‌که چشمش به سیگار توی دستم افتاد یه لحظه مکث کرد؛ اما بعد فقط در و آروم بست و رفت روی تختم نشست. وقتی دقت کردم متوجه شدم داره زیرلب حرف میزنه. حرف هم که نه، احتمالاً داشت فحش هایی می‌داد که سعی داشت جلوشونو بگیره و نمی‌شد.
بدون اینکه بهش توجهی نشون بدم دوباره چرخیدم و رو به پنجره ایستادم. از اون زاویه می‌تونستم اتاق علی رو ببینم ولی خبری از خودش نبود. دو روزی می‌شد که ندیده بودمش، ظاهراً هنوزم داشت به تلاش بیهوده اش ادامه می‌داد...
- آخ!
با ضربه‌ی محکمی که کاملاً ناگهانی به پشت گردنم خورد با عصبانیت و ناباوری برگشتم عقب. همین‌که چشمم به مهدی افتاد متوجه شدم که اون از منم عصبانی‌تره!
- پدرسگ فکر کردی وقتی هیچی بهت نمی‌گم معنیش اینه که هیچی حالیم نمی‌شه؟!
- چی می‌گی مهدی؟ چته؟!
- مهدی و زهرمار! من به تو نگفتم حق نداری توی این خونه از این کارا بکنی؟
- اینو کسی باید بگه که خودش سابقه‌ی درخشانی نداشته باشه، محض اطلاع از خودت یاد گرفتم!
به‌محض این‌که مهدی دوباره دستشو بلند کرد تا این دفعه بزنه تو صورتم فوراً جاخالی دادم و دور زدم تا ازش فاصله بگیرم. بعد از یه مدت طولانی این اولین باری بود که داشت عصبانیتشو به طور واضح نشون می‌داد. مهدی همون‌طور که میومد سمتم با حرص گفت:
- فکر کردی اگه سیگارای کل مغازه‌های این شهر و خالی کنی تأثیری تو پیدا شدن رفیقت داره؟ نه! بدبخت فقط معتاد می‌شی میوفتی تو جوب تهش این من و میلادیم که باید جمعت کنیم.
- من نیازی ندارم کسی جمعم کنه، بازم یادآوری می‌کنم که همه ی این کارا رو از خودت یاد گرفتم. مگه جنابعالی نبودی که هر اتفاقی میوفتاد سیگارتو روشن می‌کردی؟ و فکرنکن اون شیشه رو هم ندیدم! جریان اون زنه هم...
همین‌که اومدم جملمو کامل کنم مهدی با دو سه قدم بلند رسید بهم! دیگه فرصتی برای خالی کردن خودم باقی نموند و همه ی حرفایی که دلم می‌خواست تو روش بزنم و برگردوندم تو دلم. با یک جهش سریع در اتاقو باز کردم و ازش رفتم بیرون. ازاون‌جایی‌که مهدی داشت پشت سرم میومد حتی یه ثانیه هم معطل نکردم. بدون برداشتن سوئیچ یا موبایلم از خونه زدم بیرون و وارد کوچه شدم. همین‌که ده قدمی از خونه فاصله گرفتم مهدی داد زد:
- هرجا می‌خوای فرار کن، اگه تا یه ساعت دیگه دستم بهت نرسید اسمم مهدی نیست!
از ترس این‌که مهدی با ماشینش بیفته دنبالم حتی یه ثانیه هم معطل نمی‌کردم. یا باعجله قدم برمی‌داشتم، یا چند ثانیه‌ای رو می‌دویدم طرف جاده ی اصلی.
خودمم نمی‌دونستم دارم کجا می‌رم. امیرحسین و پیام که برای کاری که نمی‌دونستم چیه از شهر رفته بودن بیرون، علی هم که در دسترس نبود، تنها کسایی که باقی میموندن سهیل و میلاد بودن. اگه می‌رفتم خونه ی میلاد به احتمال نود درصد مهدی پیدام می‌کرد، پس سهیل تنها گزینه ی مناسب بود.
به‌احتمال زیاد اصلاً نمی‌تونست فکرشو بکنه. بهترین کار همین بود که برم پیش سهیل، چون اگه کاری غیر از این انجام می‌دادم باید یه فاتحه واسه ی خودم می‌خوندم.
بدجوری تو روی مهدی ایستاده بودم، هرچند که حق با من بود. این اولین باری بود که اونجوری باهاش حرف زده بودم، برای همینم از عکس‌العمل های بعدیش می‌ترسیدم. معمولاً این میلاد بود که حرفش و با هر زور و زحمت به کرسی می‌نشوند. تقریباً همیشه تو تمام اون سال‌ها این اون بود که پای حرفاش میموند و اشتباهات مهدی رو به روش می‌آورد، ولی من داشتم برای اولین‌بار این حس و تجربه می‌کردم، حس قدرتی که با پشیمونی و ترس همراه بود. نمی‌دونم اگه برمی‌گشتم به عقب بازم همون حرفا رو بهش می‌زدم یا نه، تنها چیزی که خوب درک می‌کردم این بود که من چه شجاع چه ترسو باید تا جایی‌که می‌تونستم از مهدی فاصله می‌گرفتم، حداقل تا وقتی‌که عصبانیتش فروکش کنه!
خوشبختانه توی جیبم به‌اندازه ای پول بود که خودمو برسونم دم خونه ی سیاوش، یعنی جایی‌که درحال حاضر سهیل توش زندگی می‌کرد که البته به خواست من بود. مطمئنم که اگه سیاوشم پیداش می‌شد به‌هیچ‌وجه اجازه نمی‌داد سهیل به خاطر نجات جونش شب و روز و تو هتل‌های مختلف بگذرونه. این جمله رو بارها و بارها برای سهیلم تکرار کرده بودم و شک نداشتم که حقیقت داره. سیاوش با وجود همه ی رفتارهای عجیب و اعتقادات متفاوتش به هرکسی که می‌تونست به هر شکلی کمک می‌کرد.
با یادآوری خاطراتمون برای چندمین بار آهی کشیدم و حس کردم که هنوزم نیاز شدیدی به کشیدن سیگار دارم، برای همینم بلافاصله کلید انداختم و باعجله وارد حیاط شدم.
همین که خواستم در حیاط و پشت سرم ببندم ناخودآگاه چشمم افتاد به ماشینی که از کوچه رد میشد و رانندشم زن بود. یه زن با موهای قرمز روشن!
با دیدنش تصویر مبهمی از کابوسام زنده شد. کابوس عجیبی از یه زن با موهای بلند قرمز و پیراهن سیاهی که از ته یه کوچه ی تاریک و باریک بهم نزدیک می‌شد و بارها سعی کرده بود باهام حرف بزنه...
- مهرداد؟
با شنیدن صدای سهیل افکاری که داشتن منو تو خودشون غرق میکردن، مثل چند تا ابر گرفته و سیاه رفتن کنار و منظره ی اطرافم واضح تر شد.
- بله؟
- اینجا چیکار می‌کنی؟
وقتی برگشتم دیدم سهیل تنهایی نشسته رو تاب وسط حیاط. قبل از اینکه برم پیشش در حیاط و بستم.