بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت سیصد و نهم :
-خیلی خوشحالم می‌بینمتون.
داود دست دراز شده‌ی امیرطاها را دو دستی گرفت و فشرد. با آمدن امیرطاها سمت‌شان، به نوعی مکث کرده بود. در حال تکان دست او گفت:
-خیر مقدم! ما هم همینطور.
صدایش هم دیگه ارتعاش نداشت. اثر آن دردِ الیم، کمی سیاهی روی لب‌هایش مانده بود و زردی به دندان‌هایش:
-امیدوارم زندگی تازه‌اتون روزبه‌روز قشنگ‌تر بشه.
-زیر سایه‌ی حاجی انشالله. امید به خدا
لطفا صبر کنید...
میم
1راست میگه دیگه،شیدا چند سالم خانوادش رو نبینه دلتنگ نمی شه،فقط امیرطاها