بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت سیصد و هشتم :
-دل منم. میام عزیزم. یه سری برم بیمارستان بعدش میام خونه.
-باشه! منتظرم.
تماس که قطع شد، مقصد اصلی را به راننده گفت. خلوتی جاده و شهر، مسیر را مانند همیشه کِش نداد. از تاکسی که پیاده شد، سرمایی خشک به پیشانی‌اش زد. ساک را توی دستش جابجا کرد و وارد بیمارستان شد. از در اورژانس داخل رفت و توی سالن انتظار خانواده‌اش را دید. اینقدر دلتنگ بود که ایستاد تا کمی نگاهشان کند.
شهبد پشت به او
لطفا صبر کنید...
