بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و هفتاد و هفتم :
سرمای فضا به خاطر فعالیت، از تنش رفته بود. آخرین صندلی را پشت میز گذاشت و با ساعد روی پیشانی کشید. بوی چوب توی فضا پیچیده بود و یاد شمال می‌انداختش. سوئیت کاملا شبیه کلبه‌های جنگلی بود. معلوم بود از قدیم مانده و دست به ترکیبش نزدند. هنوز هم پابرجا بود و قابل سکونت!
گلویش خشک شده بود. جای مادرش خالی لیوانی چای دستش دهد. دست به کمرش گرفت و توی محیطی که از انباری تبدیل به م
لطفا صبر کنید...
