بانو دخت به قلم ساناز لرکی
پارت یک :
همه می‌گفتند پدرم با اسب از کوه پرت شده. یک حادثه.
اما من دروغشان را باور نمی‌کردم.
دو سال بود که یک نجوا در سرم تکرار می‌شد؛ صدای آرام دکتر دهکده که همان شب، پشت درِ بسته به عمویم گفت:
ـ توی تنش جای تیر بود.
هیچ‌کس حرفم را باور نکرد. گفتند از تب و غم، هذیان می‌گویم.
آن نجوا تنها چیزی بود که داشتم؛ تنها دلیلی که حالا روی خاک یخ‌زده دراز کشیده بودم و تفنگ پدرم در دستانم سنگینی می‌کرد.
پایین جاده، غبار بلند شد.
ماشین مردی که در قلبم مطمئن بودم قاتل پدرم است، نزدیک می‌شد و تمام روستا برای استقبال از او تدارک دیده بودند.
برای قوام‌السلطنه.
همان مردی که عمویم، قیم من، او را دوست قدیمی پدربزرگ و مهمان عزیز خانه می‌خواند.
اما من، رخساره شیرآور، که پدرم «بانو دخت» صدایم می‌زد،
دختر پدرم نبودم اگر اجازه می‌دادم پای آن مردک دوباره به خانه‌مان باز شود.
نفسی که در سینه حبس کرده بودم، با صدای شکستن شاخه‌ای خشک در پشت سرم، در گلویم یخ بست.
با حرکتی سریع به عقب چرخیدم.
نارگل بود، با چارقد رنگ‌پریده و چشمانی وحشت‌زده که در تاریک‌روشن غروب، دو کاسه ترس بود.
صدایش که بیرون آمد، بیشتر به یک زمزمه لرزان شبیه بود:
ـ خانوم... رخساره خانوم... چیکار می‌کنی؟ بیاین پایین. عموتون همه جا رو دنبالتون گشته.
چشم از جاده خاکی برنداشتم.
ـ اون باید نگران مهمونش باشه، نه من.
نارگل با سماجت قدمی جلوتر آمد، صدایش کمی جان گرفت:
ـ همین مهمون اگه شما رو با این تفنگ ببینه، خون به پا میشه خانوم! کم کسی نیستن قوام‌السلطنه، به خدا به عموتون می‌گم.
دیگر تحمل نصیحت‌هایش را نداشتم.
تفنگ را چرخاندم و بدون آنکه نگاهش کنم، ماشه را کنار پایش چکاندم.
صدای شلیک در سکوت کوهستان پیچید و خاک کنار پای نارگل در هوا پاشید.
جیغ خفه‌ای کشید و خودش را روی زمین انداخت.
با چشمانی که از اشک و ترس می‌درخشید، نگاهم کرد و گفت:
ـ دیوانه شدی... به خدا دیوانه شدی...
و کشان‌کشان عقب رفت و در سراشیبی تپه شروع به دویدن کرد.
نفسم را با صدا بیرون دادم و دوباره روی زمین جاگیر شدم.
دیگر وقت تنگ بود.
دوربین شکاری قدیمی پدر را روی چشمم گذاشتم.
حالا می‌توانستم ماشین مشکی را واضح ببینم.
در آن دو مرد جوان نشسته بودند.
قلبم فرو ریخت.
نکند قوام‌السلطنه نیامده باشد؟
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۷۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
هلیا
2رخساره چه خفنه😎
۱ سال پیشMany
0واقعا زیبا بود و دل تشین فقط نمیدونم این رمان عاشقانست یا نه بگمونم تو پارت های بعد باشه
۱ سال پیشپرنیا
1عالیه... من شخصیت بانو دخت رو خیلی دوست دارم.. ❤️❤️❤️😍
۱ سال پیشMm
1خیلی رمان قشنگی هست ممنون واسه رمان زیباتون
۱ سال پیشسایدا
2فعلا که تااینجا ادموجذب کرد حالا ببینم ادامش چ خبرع
۱ سال پیشرویا
1داره خوش میاد
۱ سال پیشsky
1معلومه بازم قراره یه شاهکار از ساناز بخونیم👍
۱ سال پیشیاس
1رخساره...اسمش قشنگه
۱ سال پیشیاس
2دختری که اسلحه دستشه😎
۱ سال پیشایران
2خوب شروع شده
۱ سال پیشباران
5عالیه دختر، 👏مثل همیشه،، تورمانهامیگردم هرکدوم اسم نویسنده سانازومرجان باشه میخونم، چون ارزش خوندن و، وقت گذاشتن دارن👌قلمت مانا
۱ سال پیشلیلی
5وقتی داری یه رمانی میخونی که شخصیت دختر رمان اسلحه دستشه😁 اصلا اینجوری شروع میشه چه برسه به ادامه اش
۱ سال پیشلیلی
2حس میکنم نارگل خیلی رخساره رو اذیت میکنه...از اون خدمتکارهای دلسوز نیست تا الان
۱ سال پیشلیلی
3شروعت طوفان بود
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Donya
0رمان قشنگیه و شخصیت بانو دخت رو خیلی دوست دارم ممنون از سازندش🥰