خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و دوم :
در هالهای از تاریکی و صدای مبهم چارپایان دلم در قفسه سینهام دیوانهوار کوبید. بوی کاه، عرق، دود و پوست سوخته، همه سوار بر موجی سنگین مرا به میان مرز خواب و بیداری میکشید. صدای ضعیف خروس و سم کوب اسب میان شاخههای ذهنم میلغزید. آوازی دور هنوز پس ذهنم سوسو میکرد.
«زمینهامونو پس بدین!»
صدای گریههای رخشا، صدای سالارخان... هر شعار، داغ شده روی زخم صورتم و هر فریاد، تشنجی تا
لطفا صبر کنید...
