ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و بیست و سوم :
آن‌سوی قصه؛ بامداد برزگر که به جبران شلوغی خیابانی که ترافیک سنگینی را می‌گذراند، صدای مردمی که هریک غرق دنیای خویش از کنارش می‌گذشتند و بعضی از مسائل روزمره و بعضی از جنس، کیفیت و قیمت لوازم لازم برای عیدی که تنها دوهفته به آمدنش مانده بود، می‌گفتند و مغازه‌داران و دستفروشانی که نگاهشان را روی چهره‌های متفاوت مردم شهر می‌چرخاندند، به تنهایی سکوتی به سنگینی شلوغی شهر به دوش می‌ک
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۶۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
این به زاویه‌دیدشون هم برمیگرده؛ هردو خودشون رو محق میدونن و از طرف‌مقابل طلبکارن، ولی هیچوقت خودشون رو از دید اون یکی نگاه نمیکنن، چیزی که به دید بامداد خوبه میتونه برای نیکو فاجعه باشه و بالعکس.
۱ سال پیشفیونا
0دیالوگ هاشون در عین غم انگیز بودن، خیلی قشنگ بود... مخصوصا اون جایی که بامداد گفت «خوشبختی من تو بودی نیکو» و اون آخر که نیکو گفت «هیچکس از کسی که رفته نمی پرسه چی بهت گذشته که آدم بده شدی»🥺💔
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
عزیزم.. ممنون از نگاه و انرژیت✨🫶🏼
۱ سال پیشاهو
0خیلی خیلی خوب و عالیه و هیجانی دارم....ازت ممنونم خسته نباشی
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
قربانت عزیزم😍🫶🏼
۱ سال پیشاهو
0عالی بود ...کاشکی بامداد اجازه می دادندو حرفش و بزنه اینجوری خیلی ظالمان ست
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
درسته، بزرگترین مشکل نیکو و بامداد اینه که بلد نیستن بدون بحث و جدل باهم حرف بزنن و مهمتر اینکه همدیگه رو بشنون.
۱ سال پیشراز
0قشنگ بود بانو
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
😍🫶🏼
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0موقعی نیکو باید بگه که ازم نپرسیدی چرا رفتم،که بدرفتاریای بامداد و دیده باشه همه چیو دیده باشه و رفتن رو ترجیح بده...ولی بامداد که به قول خودش نیکو تمام خوشبختیش بود،وقتی از همه چیزش براش گذاشته بود،چرا باید ازش بپرسه رفته،وقتی میدونه توی هیچی براش کم نزاشته،دلیلی که داشته نیکو برمیگرده به خودش