پارت صد و شانزده :

خورشید با ناز خرج کردنی خود را به وسط آسمان رساند و طلوع زیبایش را به رخ کشید. نور خورشید که برای اهالی دنیا زندگی‌بخش بود، برای رامی خبر از تحمل یک روز دیگر در عمارت هانتر را آورد؛ او که برخلاف همیشه از این طلوع لذت نمی‌برد و نه‌تنها برایش زیبا نبود بلکه در نظرش غمگین‌تر از هر غروبی بود. کز کرده به تاج‌تخت تکیه سپرده و دستانش را روی زانوان جمعش درهم قفل کرده بود. هنوز با سبکی موهایش کنØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۲۱ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۷۴ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • نظرم عوض شد

    1

    دامی و رامی خیلی بهم میان🥲

    ۹ ماه پیش
  • فاطمه زهرا

    0

    واقعا دامیار ادم دو قطبیه،من جای رامی بودم روانی میشدم از دستش واقعا...ولی دست مریزاد نویسنده،خسته نباشی واقعا،پارتا خیلی طولانین✨

    ۱ سال پیش
  • مهدیه فیروزی | نویسنده رمان

    فدای نگاهت قشنگم😍🫶🏼

    ۱ سال پیش
  • فیونا

    1

    رامی خیلی گناه داره💔:) ولی این چکامه یه ریگی به کفشش هست!

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️