خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت :
***
شبی که خیال در هجوم بوی تاول‌زدۀ پهن و عرق شانه‌به‌شانه تن زخمی‌ام را می‌فشرد، من ماندم و سقف کوتاه اصطبل و دنیایی که هیچ دری به گریز نداشت. نور مهتاب، شکسته و خاموش از دریچۀ چوبی خزیده بود بر پیشانی کاه‌ها.
توی تاریکی چشم‌هایم پف‌کرده و صورت داغ از زخمم هی به راه خروج فکر می‌کرد؛ اما هر بار نفس که می‌کشیدم، بوی کهنگی و رطوبت می‌آمد و جان و امیدی ریز در من می‌مرد.
در ص
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0رخشا منظورشو از این نامه میفهمه؟