خنا به قلم حنانه بامیری
پارت پنجاه و نهم :
هشتم دفتر
همه‌چیز رنگ نم داشت. کوچه‌های باریک با شیارهای آب شبانه، بوی خاک تر، بوی پر خیس مرغی که از کوچۀ پشتی می‌گذشت.
باد تازه گونه‌ام را نوازش داد. دست کشیدم روی صورت دنبال ردی از طهران و سیاهی دیشب؛ اما چیزی جز تیرگی گوشه چشم و خستگی صبحانه‌نخورده نبود. دلم میان صدای قورباغه‌های گل‌آلود و عطسۀ کلاغ‌های لب حوض برای کودکیِ جامانده‌ام تنگ شده بود؛ حتی جوراب‌هایم هم شبیه پ
لطفا صبر کنید...
فاطیما
0من فکر کردم دامون میخواد بیاد صحرا محشر به پا کنه ولی اینکه فقط کتک خورد!!!😕