دزد ناموس به قلم سعیده براز

پارت دوم :

حالا سوار دیگری هم به او ملحق شده است و هر دو در حال صحبت با محمد هستند اما هم چنان سوار بر اسب گویا زحمت پیاده شدن را به خودشان نداده بودند و یا خودشان را خیلی دست بالا می گرفتند.
هر چه که بود از نگاه بالا به پایینشان هیچ خوشم نیامد، مخصوصا حالا که رنگ ورت محمد به قرمز می زد اما تمام سعی اش را می کرد تا خشمش را بروز ندهد.
-خلیل دروغ میگه، تا همین بوده همین بوده، چون حاضر نشدم
زمین های پدریم رو به اون بفروشم همیشه دنبال تهمت زدن و اذیت کردن منه.
مرد اولی که در ابتدا دیدم حرفی نمی زند اما دومی می گوید:
-به به چشمم روشن حالا به خلیل تهمت می زنی، تویی که خاک آبا و اجدادیتو ول کردی و رفتی به چه حقی با آدم های این روستا این طور حرف میزنی؟
محمد عاجزانه به مردی که هنوز حرفی از دهانش بیرون نیامده است، می گوید:
-من چیکار به خلیل دارم اونه که اومده شکایت منو پیش شما کرده. به خدا که من یک قدمم داخل زمین های اون پا نذاشتم، شاید کس دیگه ای رفته و گندم هاشو دزدیده.
-به هر حال ما حرف هم ولایتی خودمونو بیشتر از حرف تو یه الف بچه شهری قبول داریم، باید تموم محصول امسالت رو بابت جبران بدی به خلیل.
-آخه...
سوار اولی دستش را به معنای سکوت بالا می آورد و محمد در جا ساکت می شود.
نمی دانم چرا محمد این قدر از این دو نفر حساب می برد.
جلوی سوارها می ایستم.
-یعنی چی که ما حرف هم ولایتی خودمون رو قبول داریم! نکنه ولایت شما خاکش مقدسه و آدم هاشو تقدیس می کنه که به غیر از آدمهای ولایت خودتون حرف کس دیگه ای رو قبول ندارین؟
محمد نامم را صدا می زند.
-کانی!!!
-بذار حرفمو بزنم محمد.
حالا توجه دو سوار به من است.
-محصول این زمین میشه درآمد یکسال همسرم و خانواده اش که پدر بالا سرشون نیست.
هشدار می دهم.
-حالا شما حق بچه یتیم رو بگیر بده به اون خلیل، ببینم شما و خلیل آب خوش از گلوتون پایین میره!
بعد هم با جدیت و قاطعیت به کنار محمد می روم.
محمد با نگرانی به سوارها نگاه می کند و بعد نگاه خشمگینش را به من
می دوزد.
-چیه؟ چرا اونجوری نگام می کنی؟ بالاخره یکی باید از حقت دفاع کنه. خودت که انگار زبون نداری و حرفی نمی زنی.
محمد حالا فریاد می زند.
-من زبون نداشتم کانی؟ دختره ی کم عقل اون پسر خان بود، حتی اگه حق با اون نباشه نباید باهاش مخالفت کرد، می دونی چه بلایی میتونه سرمون بیاره!