پری دخت به قلم سودابه غیاثی فر

پارت دوم :

خسرو با لحنی پوزش خواهانه گفت: دستم بشکنه عزیز بابا. منو می بخشی؟ ببین برات چی گرفتم. این بسته ها مال توئه. پرویز بسته ها را با ذوق باز کرد و با دیدن چند تکه لباس زیبا و یک ماشین مثل ماشین خودش که شکسته بود موضوع صبح را فراموش کرد و با اشتیاق هدایایش را به من و مادر نشان داد. خسرو به سمت من آمد و یک پلاستیک را جلوی پایم گذاشت و سرم را بوسید. بعد به سمت مادرم رفت و در حالی که بسته ای در دست داشت او را با خود به آشپزخانه برد. چند دقیقه بعد هر دو لبخند زنان به سالن آمدند. من پلاستیک را کنار گذاشتم و اصلاً به محتویاتش نگاه نکردم.
خسرو نگاهی به مادر انداخت و در حالی که به من اشاره می کرد، گفت مثل اینکه پری دخت جان نه تنها نمی خواد از باباش معذرت خواهی کنه که معذرت خواهی منم قبول نمی کنه؟
رویم را از او برگرداندم و گفتم: خدا می دونه دوباره چه نقشه ای دارین؟ نه به اون هیاهوی صبح و نه به آرامش الان. اگه درست یادم بیاد صبح با یه تهدید محکم بیرون رفتی. چطور حالت خوب شده؟ شما که همیشه ناله می کنی که ندارم خرج شکمتون رو بدم. ندارم خرج مدرسه تون رو بدم و ... چی شده دست به جیب شدی؟
- حالا کجاش رو دیدی. سریع برید حاضر شید. همین لباس های نو که براتون گرفتم رو بپوشید می خوایم بریم لاله زار. فالوده ای بخوریم، سینمایی بریم، آخرش هم یه کباب ناب بهتون میدم که مطمئن شم منو بخشیدید.
پرویز با اشتیاق کودکانه ای دست ها را به هم کوبید و گفت آخ جون. من میرم لباسامو بپوشم. مامان میای کمکم کنی؟
مادر بلند شد و سر راه پلاستیک جلوی دست مرا هم برداشت و دستم را گرفت و با خودش به اتاق برد. گفتم: مامان واقعاً یادتون رفت امروز چه بلایی به سرمون آورد؟ حالا می خواهید باهاش برید بیرون؟ من که نمیام.
- دخترم خیالت من اینقدر بی عارم؟ ولی چاره چیه؟ من می دونم این یه نقشه ای داره، ولی تا باهاش نریم نمی فهمیم نقشه اش چیه؟ بعدم بهتره که باهاش لج نکنیم. وقتی خوبیم این حال و روزمونه، وای به اینکه باهاش چپ بیفتیم. خدا به دادمون برسه علی الخصوص این بچه طفلک که حالا بی خبر از همه جا اینقدر ذوق بیرون رفتن و تفریح رو داره.
دیدم چاره ای نیست و مادرم راست می گوید. لباس های خودم را از کمد بیرون آوردم تا بپوشم که مادرم پلاستیک را جلویم گرفت و گفت قرار شد حرف مامانتو گوش کنی، خوب؟
با اکراه پلاستیک را گرفتم و آن را روی زمین خالی کردم. از این همه سلیقه ی خسرو متعجب شدم. یک پیراهن خیلی زیبا به رنگ صورتی با شلوار کرم رنگ و یک صندل پاشنه بلند به رنگ صورتی. تعجبم وقتی بیشتر شد که همه لباس ها دقیقاً اندازه ام بود. موهایم را شانه کردم. به خودم در آیینه نگاه کردم. با خودم گفتم دیگران در موردم چه فکر می کنند؟ حتماً می گویند این دختر زیبا و خوش پوش از غم دنیا فارغ است. نمی دانند که غم دنیا را در سینه دارم و سرخی گونه هایم از شرم منت است نه مشاطه. مادرم که چند دقیقه قبل برای تغییر لباس به اتاق خودش رفته بود با دیدن من قل هو الله خواند و به سمتم فوت کرد و در حالی که اشکش را پاک می کرد گفت ماشالله واسه خودت خانمی شدی. وجیه، رعنا، با وقار. جای محمد خدابیامرز خالیه که بچه های خشگل و نازنینش رو ببینه و کیف کنه. اگه بود الان ما این حال و روز رو نداشتیم.
بغلش کردم و گفتم: مامان تو رو خدا شروع نکن به گریه و غصه خوردن. یه بارم که خسرو پا رو دلش گذاشته یه پولی واسه ما خرج کنه، تو خلقش رو تنگ نکن که پشیمون بشه.
- راست میگی مادر، بریم پرویز و خسرو تو حیاطن.
با ماشین خسرو به لاله زار رفتیم و فالوده خوردیم، بعد به سینما رفتیم. هوا تاریک شده بود که خسرو ما را برای خوردن کباب به یک رستوران زیبا و اعیانی برد. روی یک تخت نشستیم تا غذایمان حاضر شود. در این هنگام یک مرد حدوداً 40 ساله و دو مرد جوان با لباس های مرتب و صورت های آفتاب سوخته وارد شدند و به محض دیدن خسرو به سمت ما آمدند. با وجودی که حجب و حیای مردانه مانع می شد خیلی به صورت ها خیره شوند چند باری نگاه آنها را که به من خیره شده بودند دیدم. چیزی از ورودشان نگذشته بود که یکی از کارکنان رستوران آمد و با احترام کنار گوش مرد بزرگتر چیزی گفت. مرد هم چیزی به خسرو گفت و به سمتی که گارسن نشان می داد رفت. خسرو نشست و چایش را نوشید و گفت: بلند شید بریم که خدا برامون خواسته که امشب این آدم کله گنده رو سر راهمون قرار داده. فکر کنم شامم مهمونشون باشیم.
مامان گفت آخه من و این دختر چطوری بریم با سه تا مرد غریبه سر یه میز بشینیم؟ خسرو جان، یه شب ما رو آوردی بیرون، بزار با خیال راحت یه لقمه شام بخوریم دیگه.
- انقدر نه تو کار نیار پروین خانم. بلند شید الانه که ناراحت بشن. حواستون هم به رفتارتون باشه. مبادا کاری کنید که ناراحت بشن.
با اکراه بلند شدیم و دنبال او به طبقه بالا رفتیم. در گوشه ای از سالن، وارد اتاقی شدیم که بسیار زیبا چیدمان شده بود. مردها که پشت یک میز بزرگ غذاخوری نشسته بودند، به احترام ما از جا برخاستند. خسرو که هول شده بود مرتب می گفت: کیومرث خان، شما چرا بلند شدید، کیومرث خان ما که قابل نیستیم. کیومرث خان بنده نوازی می کنید. .....
با شنیدن اسم کیومرث خان همه چیز را فهمیدم. پس این ملاقات اتفاقی نبوده، این مرد که به همراه دو مرد جوان تر اینجا نشسته همان کیومرث خان است. فکر می کردم کیومرث خان یک پیرمرد زوار در رفته باشد. اما مرد تنومندی که با لباس موقر و چهره ای مردانه و موجه و مو و سبیل جوگندمی می دیدم، با آنچه در ذهنم تصور کرده بودم خیلی فرق داشت. به هر حال نسبت به احساس خوبی نداشتم چون دوست خسرو بود. حال کیومرث خان با این همه جاه و مکنت و اسم و رسمی که خسرو از آن دم می زند آمده بود تا این کودک معصوم 5 ساله را با خود ببرد و نگذارد یک امشب را بی گریه سر بر بالین بگذارد و در خواب لذت و خوشی امروز را مرور کند.