اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت پانزده :
****
چشمانش را باز کرد و لحظه‌ای کوتاه با نگاهی گُنگ به اطراف خیره شد.
هوا روشن شده بود و نور خورشید از پنجره اتاق روی دیوار افتاده بود.
از اینکه هنوز خبری از خانواده‌اش و خلیل پاسبان نشده بود احساس بدی نداشت. این یعنی هنوز کسی از ماجرا بویی نبرده بود اما همچنان دلهره و ترس رهایش نمی‌کرد و منتظر هر رخداد تازه‌ای بود.
انگار داشت روی پهنه وسیعی از یخ قدم می‌زد.
هر قدمی ک
لطفا صبر کنید...
