فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت هفتاد و ششم :
دست پدرام را که فشردم. چشمان نمناکش را به من دوخت. به مقصد رسیده بودیم. آرام به سمت قبرستان مد نظر که کمی از جاده ی اصلی دور بود رفته و نزدیک اولین قبر ایستادم. به نگاهی ناراحت به قبرهای سیاه و سفید حاضر در آنجا لب باز کردم.
ـ برو و برای یه زندگی جدید آماده شو. تو فقط بخواه، ما اینجاییم که بشه.
دستش را رها کردم و ماشین را خاموش. آرام کمربندش را باز کرد و دستگیره در را با تردید گرفت. نگاه
لطفا صبر کنید...
