اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت یازده :
روی زمین سقوط کرد.
کلاه از سرش افتاد و گیسوانِ بافته‌اش روی شانه‌هایش رها شدند. با صورت جمع‌شده روی زمین نشست و وحشت‌زده به مرد خیره شد.
یک قدم به سمتش برداشت.
او خودش را روی زمین کشید و عقب رفت.
مرد قدمِ دوم را هم برداشت.
نگاه وحشت‌زده‌اش پایین آمد و روی دستِ مرد ثابت ماند. پشت دستش جای زخم‌های عمیق بود و انگشت‌هایش خراش برداشته بودند.
ماه‌چهره پنجه‌هایش را رو
لطفا صبر کنید...
مبینا
3داره خوشم میاد..این حقیقت که ماه چهره نمیدونه با کی طرفه و فقط فکر میکنه یه آد مسخت گیره باعث میشه کارهایی رو بکنن که بقیه نمیکنن..این که زود خودشو با شرایط وفق میده و خوش حال نشون میده..همش به نظرم فضای جالبی رو برای یه داستان جذاب به وجود اورده