حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتاد و پنجم :
صدایش آرام و بی خیال بود؛ مثل قدم های آرامش. بر عکس او که از درون می جوشید و داغ بود: خیلی پستی دامیار!
_ بدهکارم شدم؟! بگو چه قدر پرداخت کنم؟
وصال انگشت اشاره اش را تکان داد: خیلی خوب می دونی دارم راجعبه چی می گم.
حرص و جوشش ذات سادیسمی دامیار را قلقلک داد و لبخند به لبانش هدیه کرد: ای دامیار قربون حرص و جوشت. حرص نخور نازنینم. پوست قشنگت خراب می شه. چی آتیشیت کرده پیشی ملوسه؟
مطالعهی این پارت کمتر از ۱۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۹۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

م.ر
0این آخه آدمه خودتو بهش چسبوندی 😥😥