ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و پنجم :
زنده بود، شلیک کرد؛ اما جان هم در تن او هنوز در جریان بود، هم در تن شکارچی مقابلش. شلیک با اسلحه‌ای که خشابش خالی بود هیچ ضرری برایش نداشت؛ هم مرتکب قتل نشد، هم از بند ترس و نفرتی که ذهنش را به چاله‌های تاریکی که فکر در آن‌ها آنتن نمی‌داد کشانده بود، رها شد.
زودتر از رامدخت، دامیار با لبانی فشرده برهم از خشم حینی‌که شقیقه‌اش نبض می‌زد، ابرو درهم کشید و گوشه‌ی لبش که پرید، قفل
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
آناشید
0فقط وجود شدو تو رمان😭😂