ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و چهارم :
عقربه‌ها گذشتند، از ساعت‌ها رد شدند و با طی کردن مسیری مملو از ثانیه‌هایی که برای اهالی ناجوری دیر می‌گذشتند به شب رسیدند.
رامدخت ورهرام؛ رو به پنجره ایستاده و نگاهش را به هلال ماهی که درخشش زیبایش را در دل آسمان تاریک و پر شده از ستاره‌های نورانی به نمایش گذاشته دوخته بود و سعی داشت با محکم مشت کردن دستانش، لرزش تنش را کنترل کند. حرارت از بدنش گریخته و رنگ از رخش پریده، گوش ت
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۷۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آذر
0دامیار نسبتی با هانتر جنون زده داره؟ یا فقط براش کار میکنه و به ازاش پول میگیره؟
۹ ماه پیشآذر
0😂هیچ *** نمیتونه از جذابیت تو جلو بزنه؛ مطمئن باش کراش من😩😁✨️
۹ ماه پیشفیونا
0«خسته از گذراندن این مسیر تاریک آن هم به جرم ورهرام بودن...» رامی هیچ گناهی نکرده🥲💔 چه جای حساسی هم تموم شد! واقعا شلیک کرد؟ امکان نداره به این زودی بمیرن... شاید اسلحه خالی بوده
۱ سال پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
رامدختِ بی‌گناه گرفتار کارای رازان و مزدک شده، واقعا شلیک کرد!
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
آناشید
1باور کن اسلحه خالی بود:(