قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و پنجاه و دوم :
لبش میلرزید، از حرص و ترس.
منم نمیخواستم از او جدا شوم ولی دوماه زحمت کشیده بودم.
نمیخواستم وقتی به عنوان زن عمارت و ارباب معرفی میشود، همه به چشم مجرم نگاهش کنند.
_تو نمیتونی بیای.
جای تو نیست عزیز دل!
نه جای تو نه جای این بچه‌ی معصوم، برو پیش خاتون قول میدم یه شبه برگردم...
دو قدم برداشتم تا بغلش کنم، که اخم بزرگی کرد و خودش را عقب کشید...
رنگش پریده بود، برای آخ
لطفا صبر کنید...
