قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و پنجاه :
از کارش خنده‌ام گرفته بود.
ریش‌هایم را میکشید و میخواست صورتم را در دهانش فرو ببرد.
دوباره ریشم را به صورت لطیفش کشیدم که اینبار پناه برد به مادرش.
کلمه‌ی نامفهومی مثل ماما ادا کرد.
میخواستم قورتش بدهم، ساعت‌ها نگاهش کنم.
دوباره دست و پا زد و مادرش را خواست، ولی مادری که کنار دیوار نشسته بود و هنوز خشک زده نگاهمان میکرد...
خنده‌ی تو گلویی کردم و بلند لب زدم:
لطفا صبر کنید...
