قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و چهل و پنجم :
چشمانش به یک باره از سو رفت.
آن نگاه و برقش هم از بین رفته بود.. انگار فرو رفته بود در گلی از خاطرات.
تلخندی زد و با بغض خیره ام شد:
_مجبور شدم.
دندون گرگ بهم خورد.
بچه اومد تو بغلم اونم وقتی که پای خودم هنوز لنگ بود، هرروز دارم از مردم حرف میشنوم.
از شومی این خونه.
از چاووش
از چکاوکی که فکر میکنن مرده!
لبخندم جمع شد.
شرمنده بودم، شرمنده‌ی نگاه لرزان د
لطفا صبر کنید...
سارا
0ممنون بابت این پارت طولانی