حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتاد و سوم :
حامی شاکی از تخت برخاست: خدایا من حلالش نمی کنم، تواَم نبخش این بندۀ تازه به صراط مستقیم هدایت شدهت رو.
ساناز محزون و نالان پرسید: کجا میری؟
حامی اشاره به پیراهن سفید کثیف به لک های سرخ و سیاه اثر رژ و ریمل کرد: با این پیراهن سختمه. می خوام عوضش کنم.
خرده شیشه ها را با کفش کنار زد و در حالی که از کشو تیشرت و شلوارش را برمی داشت، پرسش بعدی ساناز را شنید: فکر می کنی اگه از امروز شرÙ

لطفا صبر کنید...

م.ر
0چقدر حامی خوبه این مریضی دیگه چی بود😔😔😔