حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتاد و دوم :
سر انگشتان حامی موهایش را نوازش کرد و تارهای لجوج و چسبیده به صورتش را پشت
گوش زد. خیره به رد قرمز و عیان انگشتانش بر پوست لطیف و روشنش، شرمنده و باملایمت گونۀ یخش را بوسید و نجوا کرد: بی تابی نکن... باشه؟
ساناز بی صدا اشک ریخت و با صدایی گرفته گفت: تشنمه.
اشک هایش مهر داغ بود به پیکر روح و قلب حامی: استراحت کن. می رم برات شربت بیارم.
بی معطلی از اتاق خارج شد. نفسش را پشت در بستÙ
لطفا صبر کنید...
