نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت صد و هجده :
بهار و بهزاد که وارد خانه شدند، صدای آرام نجوا کردن پدرشان از اتاق به گوش می‌رسید. واضح بود که گریه می‌کند. نگاه بهار میان خانه‌ی سرد و خالی از حضور مهری چرخید و بغض بار دیگر به گلویش زخم زد. درد نبودن مادرش هیچ‌وقت قرار نبود کهنه شود. نبودنش در خانه مثل سطل آب یخی بود که با هر بار ورودشان به آن‌جا روی سرشان خالی می‌شد و با بی‌رحمی تمام جای خالی او را به صورتشان می‌کوبید.
بهزاد با ک
لطفا صبر کنید...
