خنا به قلم حنانه بامیری
پارت سی و چهارم :
***
غروب در هزارتوی خانۀ ما چادر کشیده بود روی آجرهای همیشه خیس؛ سقف‌ها پژمرده، سایه‌ها کشیده و من خسته و خرد با شانۀ کوفته از سنگینی کوچه‌ها، پشت در ایستاده بودم و بوی خاک نم‌خوردۀ دهلیز می‌زد به صورتم. انگار نفس خانه بی‌تاب از طوفانی که در جان هر کداممان افتاده بود، آرام نمی‌گرفت.
قدم که توی ایوان گذاشتم، چشمم میان سیاهی نقش بست روی نور سبز چراغ خواب کوچک، کنار اُطاق پدر. سر
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0خاستگاری دادفر گفت؟هنوز مطمئن نیست ک ازش