پارت صد و سی و دوم :
دست مادربزرگ را در دست می‌گیرم. چروک‌های دستش را می‌بوسم.
- کاش پدرت زنده بود. دلم سال‌هاست که آروم نگرفته. چرا سرنوشت پدرت باید این بشه؟ چرا ؟ هر روز از خودم می‌پرسم که کجای کار رو اشتباه رفتم که بچه‌هام عاقبت به شر شدن.
- باز فشارت میره بالا عزیزم.
مادربزرگ بدون توجه به هشدار من ادامه می‌دهد.
- آه نرگس دامن زندگی ما رو گرفته.
مادربزرگ ناله
لطفا صبر کنید...
