پارت صد و پانزده :
چند دقیقه هر دو سکوت میکنیم. شاید این لحظهها برای هر دو نفرمان غیر قابل باور است که حرفهایمان این گونه رد و بدل میشود. کاش قبل از مراسم عقد چندباری با هم حرف میزدیم تا الان این همه دلتنگ نباشیم.
- بدون من رفتی خونه رو دیدی؟ دلت اومد؟
چرا این همه دلم نامهربان است؟ چرا؟
- یه سری چیزها رو انجام دادم که دل بیبی خوش باشه و زبون یاوهگوها بسته. اون خونه وقتی
لطفا صبر کنید...
