پارت صد و سیزده :
لبهایت مانند عابر پیاده خیابان صورتم را طی میکند و برای رسیدن به خانه عجلهای ندارد. این همه صبور در شکار من... به نظرت من تاب میآورم. سرم را پایین میگیرم. متوجه میشوی که چیزی نادرست است. با حرص لب میزنم.
- تو چرا اینقدر به خودت مسلطی؟
ابرویی بالا میاندازی و مجدد قطار را به حرکت در میآوری و انگار که برایم لالایی بخوانی، میگویی:
- برای اینکه رسیدم ب
لطفا صبر کنید...
