پارت صد و دوازده :
نوار زندگی روی دور تند می‌افتد. مراسم عقد برگذار می‌شود. بله را که می‌گویم، نفس راحتی می‌کشی و بعد از دادن رونما، صورتم را می‌بینی. با دیدن صورتم، مات می‌شوی و دستت به تور روی سرم انگار که چسبیده است. دستت را آهسته از روی تور بر می‌داری. بقیه هم کم کم دورمان را خلوت می‌کنند. من می‌مانم و تویی که دلت می‌خواهد حرفی بزنی اما دهانت را فقط باز و بسته می‌کنی. نکند تو هم مثل من کلمات را
لطفا صبر کنید...
