پارت نود و پنجم :
حالم که بهتر می‌شود، سر گرم شستن ظرف‌ها می‌شویم. سکوت میان من و رضا با آمدن زینب رنگ دیگری می‌گیرد. هر سه در سکوت کارها را انجام می‌دهیم. بقیه را نمی‌دانم اما من آنقدر استرس دارم که فقط دلم می‌خواهد از اینجا بروم. کارها که تمام می‌شود، به سمت گوشه ایوان می‌روم، به آسمان خیره می‌شوم. زینب با دو استکان چایی در کنارم قرار می‌گیرد.
- چرا ناراحتی؟
- چی بگم زینب! چی بگم
لطفا صبر کنید...
