پارت هشتاد و هشتم :
رضا با صدایی که گرفتگی در آن موج می‌زند، جواب می‌دهد.
- بعد با هم حرف می‌زنیم.
- من برم لباس‌های روی بند رو جمع کنم. هر وقت نگار بیدار شد، خبرم کن.
صدای بستن درب اتاق نمی آید، اما سکوت اتاق نشان از رفتن زینب دارد. چشم که باز می‌کنم، رضا سرش را به طرف صورتم بر می‌گرداند.
- زینب رفت.
رضا لبخند غمگینی می‌زند. چشمان بی حالم را کمی می بندم. انگار که
لطفا صبر کنید...
