خنا به قلم حنانه بامیری
پارت سی و یک :
جادۀ رشت آن شب فرق داشت. این جاده بوی مرگ می‌داد؛ هر برگ درخت زیتون که سایه بر ماشین انداخته بود، شبحی بود که انتظار می‌کشید تا قبضۀ روح یکی از ما را ببرد. پچ‌پچ تکرارشونده درون ذهنم مدام زمزمه می‌کرد:«اگه نرسیم چی؟ اگه دیر کنیم چی؟»
دادفر مدام آینه جیبی‌اش را جلوی دهان ورنا نگه می‌داشت. وقتی بخار روی شیشه جمع می‌شد، نفس‌نفس‌های آرامش از سیطرۀ سکوت ماشین جدا می‌شد؛ اما من نمی
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0خداکنه حالش خوب شه