حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شصت و هشتم :
نیش حامی شل شد: نمی دونی چه جذابی بودی.
_ می شه حرصم ندی؟
_ چشم ناناز. هر چی شما بفرمایید.
یک ساعت وقت کشی کردند. ساناز علی رغم میلش به اصرار حامی، مجبور به همراهی اش شد. با معدۀ سنگین تکیه به صندلی ماشین داد و نالید: ای... خدا بگم چی کارت کنه. دارم می ترکم.
حامی از ته دل خندید: نترس... راحت باش. خودم هواتو دارم.
ساناز بی خیال کل کل شد و چشمان محتاج به خوابش را بست. دقایقی طولانی Ù
لطفا صبر کنید...
